چه غم انگيز است وقتي که چشمه اي سرد و زلال در برابرت مي جوشد و مي خواند و مي نالد ،
تو تشنه ي آتش باشي و نه آب.
 
 و چشمه که خشکيد ، و چشمه که از آن آتش که تو تشنه ي آن بودي ،بخار شد و به هوا رفت
و آتش کوير را تافت و در خود گداخت و از زمين آتش روييد و از آسمان آتش باريد
تو تشنه ي آب گردي و نه آتش ...
 
و بعد ، عمري گداختن از غم نبودن کسي که تا بود ، از غم نبودن تو مي گداخت ...
 همیشه اینگونه است،بزرگ که می شویم عکس های بسیاری به اندازه خاطراتمان بر دیوار داریم ولی افسوس آن عکسی که دلمان همیشه برایش تنگ می شود جایش بر دیوار خالی است.......
 
                                                                                دکتر علی شریعتی